Horka, anno 2010

Horka is een klein dorpje in de voormalige DDR, op een steenworp van de grens tussen Duitsland en Polen. De dichtsbijzinde stad is het Duitse Görlitz, dat 20km zuidelijker ligt. Horka doet vele treinliefhebbers waarschijnlijk wel een belletje rinkelen. Anno 2010 was de lijn nog steeds niet geëlektrificeerd, waren telegraafpalen nog operationeel, werd de lijn door armseinen beveiligd en werden overwegen nog met de hand bediend! Kortom, een reis naar het verleden.

Het fotoverslag begint op 22 november 2010, de dag waarop we Niesky bereikten. Hier logeerden we in een bed and breakfast en dit zou ook onze uitvalsbasis blijven voor de rest van de week.

De eerste dag werd de omgeving verkend, inclusief het grensstation in Horka, waar de tractiewissels plaatsvonden. Later op de avond werd er nog een houttrein gefotografeerd op het baanvak Cottbus – Görlitz, waar de vooruitgang al iets meer was doorgedrongen.


De dag later, dinsdag 23 november 2010, ging het van Niesky naar Wegliniec in Polen. Dit is een relatief groot goederenknooppunt. Er is ook een locomotievendepot met vooral SU46’ers. Van Wegliniec ging het naar Zagan, waar we wat treinbewegingen in en rond het station volgden.

Woensdag 24 november bleven we in Duitsland en begonnen we de dag in ‘het bos’. Het stuk enkelsporig lijn tussen Horka en de grens met Polen (langs Poolse zijde is de lijn dubbelsporig en geëlektrificeerd!). Daarna verkenden we de lijn ten westen van Niesky, in de richting van Hoyerswerda. De spoorlijn kende echter zoveel fotomotieven dat Hoyerswerda zelf nooit bereikt werd.

In Klitten ontmoetten we een spoorwegbeambte die die dag een overweghuisje bediende. We mochten er op de koffie (het huisje was net groot genoeg) en hij nodigde ons uit om ’s anderendaags de bediening van het station Klitten mee te maken. Een uitnodiging waar we met plezier op ingingen. We eindigden de dag in Horka, met enkele nachtopnames.

 

Op de voorlaatste dag ging het van Horka, vervolgens naar Niesky, dan naar Klitten om uiteindelijk in Wegliniec depot te eindigen. De dag begon zonnig en in zowat de enige ietofwat vrije opening in het bos fotografeerden we een PKP kolentrein richting Wegliniec. Ondertussen moesten we op zon niet meer rekenen. Op weg naar Klitten maakten we een tussenstop in Niesky (we begonnen er onze weg op den duur wel te kennen – danku Bart!) voor een DB 232 met een intervorming.

In Klitten zelf ontmoetten we opnieuw de spoorwegbeambte. Hun dienst wisselt regelmaltig en vandaag moest hij het station bedienen: seinen openzetten, wissels bedienen, overwegen bedienen. En allemaal nog met de hand. Ongelooflijk dat we dit nog mochten meemaken. Hij vertelde dat er nog wel wat goederentreinen op komst waren, die fotografeerden we dan eerst wat verderop, aan een ander seinhuisje. Hoewel de man daar ons kwaad toeriep, trokken we er weinig van aan en deden we ons ding…Opwarmen konden we in het station en volgden we met open mond ein ganz normaler Tag in Bahnhof Klitten! Handig natuurlijk als je iemand mee hebt die goed Duits spreekt (danku Kristof!).

 

Tegen de avond verlieten we Klitten en reden naar Wegliniec. Communiceren was niet zo evident aangezien we echt geen woord Pools spraken, en Polen om een of andere reden geen Duits willen verstaan. We probeerden ook op allerlei mogelijke manieren duidelijk te maken dat we geen Duitsers waren! Maar uiteindelijk waren de mannen daar wel vriendelijk, en we mochten dus in het depot fotograferen. Altijd leuk, zo’n onbekend terrein opstuiven. Het was het begin van de nachtshift, er was dus wel wat bedrijvigheid op en rond de draaischijf.

 

Vrijdag 25 november 2010. Rond de middag stond de terugreis gepland. In de voormiddag probeerden we nog wat te fotograferen maar het treinverkeer leek maar niet op gang te komen. We groetten nog de spoorwegbediendes in Horka, die ons de voorbije dagen steeds vriendelijk te woord stonden en ons een schat van info verschaften!

 

Enkele maanden later zou de spoorlijn (tijdelijk) dichtgaan en volledig gerenoveerd worden. De electrificatie was niet meer af te wenden. Veel lokale jobs stonden zo ook op de helling. Men kreeg wel de mogelijkheid om in het ‘hoofdkwartier’ te werken, maar voor veel werknemers was dat opeens wel 30 of 40 km verder rijden. Het zorgde wel voor wat ongerustheid daar. We hopen alleszins dat er voor iedereen nog een goede oplossing is gevonden.