Reisverslag deel 1 : Los Angeles – Needles via Tehachapi

In september 2009 vetrokken we vanuit Brussel richting de Verenigde Staten. Het zou een reis worden die volledig in het teken van de spoorwegen zou staan. 10 dagen Die Hard gaan, in het land van Bruce Willis, double stack containertreinen, fast-food en ongelooflijk prachtige landschappen! We will be back!

Na een vlotte reis vanuit Brussel over Newark landden we zondagavond rond 23 uur in LA. Perfect op tijd om onze wagen bij Hertz af te halen, één van de weinige zaken die we op voorhand hadden vastgelegd. Zo hoefden we ’s anderendaags geen tijd te verliezen. Een half uur later verlieten we het Hertz terrein met een Nissan Altima Hybride. De wagen zou ons 1500 mijl lang niet in de steek laten, en niet dat we hem niet op de proef gesteld hebben.

Dankzij ons Europees dagritme was het geen probleem om rond 5u30 op te staan. Op die manier hoopten we de ochtendspits in LA wat te vermijden, en snel in Mojave aan te komen. Dit zou ons eerste doel worden. Het weer was overigens perfect, blauwe hemel, rond de 26°C, nog niet te veel wind. Omstreeks 10u bereikten we het woestijnstadje Mojave. Weinig te zien, buiten een gigantisch billboard met McDonalds reclame, maar ook met enkele opstelsporen waar we onze eerste Union Pacific machines konden fotograferen. Een typische start…

Vanuit Mojave ging het richting de uiterst bekende Tehachapi-loop, Caliente, Bealville. Vrij “commercieel”, maar als Europeaan o zo moeilijk voor te stellen dat een trein onder zichzelf kan doorrijden. We gingen nu vooral wat rondkijken om te kijken waar er knappe dingen zijn te doen. Er was ondertussen ook al wat sluierbewolking tevoorschijn gekomen, en de volgende dag zouden we nog een dag in de regio spenderen.

De tehachapi loop zelf was machtig om te zien, maar niet meer dan dat. Caliente was echt gigantisch knap. We werden er echter ook geconfronteerd met het grillige cargoverkeer. Soms werd ons geduld uren op de proef gesteld, dan kregen we weer treinen op blokafstand. Het was natuurlijk ook nog volop crisis, het zal allemaal wel meegespeeld hebben. Twee nachten hebben we gespendeerd in Tehachapi, in het Santa Fe motel, we hebben Bena Road eenmaal afgereden tot we Bakersfield zagen liggen. Het cargoverkeer was vooral ’s ochtens en ’s avonds het drukst.

Woensdagmorgen vertrokken we uit Tehachapi richting Barstow. We wilden bij zonsopgang in de Mojave Desert nog wat cargo fotograferen. Het was ijskoud, enorm veel wind en … geen cargo. Jammer! Omgeven door militair terrrein reden we dan maar verder via de 58 richting Barstow. In Barstow was niet echt veel te zien, buiten enkele cargo’s die al dan niet klaarstonden om de woestijn in te trekken. Veel tijd verloren we er niet, en zochten naar de oorspronkelijke route 66. Deze oude snelweg volgt de spoorweg en wij zouden er dan ook zoveel mogelijk gebruik van maken. Onze eerste echte woestijnopname zouden we realiseren in Hector. Niet dat daar iets te zien is, maar het plaatsje moest nu eenmaal een naam krijgen aangezien er een sein stond. Van hieruit ging het naar Ludlow, waar we zelfs in de verte nog 2 treinfotografen bezig zagen (ze bleken achter een militaire trein te jagen). In de diner van Ludlow aten we ons middagmaal.

Na het middagmaal trokken we weer de woestijn in ter hoogte van Klondike. Het beoogde fotopunt was hier niet echt te doen. Onze auto moesten we al iets te vroeg achterlaten uit angst om er ons mee vast te rijden in het zachte zand. En de hitte viel echt zwaar. We wachtten hier toch enkele cargo’s af vooraleer we een beetje terugreden naar Ash Hill. Hier konden we ook treinen fotograferen met de telegraafpalen net langs het spoor. Hierna passeerden we plaatsjes als Bagdad en Bagdad alvorens onze laatste foto’s van de dag in Amboy te maken. We eindigden in de typische sfeer van route 66, met een ‘gas station’, een motel en een lege autoroute! Het motel zag er trouwens toch te verlaten en te creepy uit om te overnachten zodat we verder reden richting Needles, een woestijnstadje tegen de grens met Arizona. We vonden hier vrij snel een motel waar we voor een kleine 90 dollar konden overnachten (Best Western Royal Inn).

Omstreeks 6u ging de wekker weer. We begonnen de dag met bacon and eggs in Juicy’s Famous River Cafe. Dit bleek al snel geen overbodige luxe want in Moabi park mochten we al een stevige helling opklauteren om een mooi uitizcht te krijgen over het spoor. Er stond eveneens een strak windje waardoor het allerminst een comfortabel fotopunt was. Na een klein uurtje konden we er een cargo fotograferen en ons boeltje inpakken. We stonden te springen om Arizona binnen te rijden! Dat relaas kan je verder lezen in deel 2.

 

Lees ook: