Reisverslag deel 3 : Flagstaff – Meteor Crater – Winslow

Na een goedkope nacht in de Knights Inn in Flagstaff vertrokken we met een doos muffins richting spoorlijn. Daarnaast stond er ook nog een heuse toeristische uitstap op het programma : “The most well known, best preserved meteorite crater on Earth!“. Dit was echter iets voor de namiddag, eerst wilden we nog van het ochtendlicht gebruik maken om wat cargo’s te kunnen schieten.

Net zoals de voorbije dagen was het weer de historische Route 66 die ons tot aan het spoor bracht, maar wat vandaag wel opviel in vergelijking met de voorbije dagen waren de wolken! Rond Flagstaff waren zowaar regenwolken samengetrokken, dat zou moeten resulteren in regenbuien. Toch opmerkelijk voor een stad waar er gemiddeld 288 zondagen per jaar zijn.

Op zoek naar een knapper standpunt volgden we route 66 richting Winslow. Ver geraakten we echter niet, route 66 ging over in Highway 40, die we dan bij de eerste afrit alweer verlieten om het spoor niet bijster te raken. We belandden op de Townsend Winona Road en besloten om hier de auto achter te laten en op goed geluk het gebied te voet te verkennen. Dat resulteerde in een vrij klassieke opname (naar Europese normen) van de zoveelste intermodaaltrein. Opvallend trouwens hoeveel door kogels doorzeefde frigo’s en tv’s we daar in de natuur tegenkwamen! Het fotopunt was goed voor één trein, maar we wilden beter doen. We stapten terug onze wagen in en nauwelijks een mijl later sprongen we halsoverkop er weer uit. We zagen immers vanop de brug in Winona een doublestack de goeie richting uitkomen! Achteraf bleek dit wel een vrij bekend fotopunt te zijn…en met reden! Prachtig hoe je de trein in zijn volle lengte kan aanschouwen. We moesten nauwelijks een kwartiertje wachten vooraleer er zich tegelijkertijd twee cargo’s zich aanboden…

Na Winona was het al bijna middag en werd het tijd om de innerlijke mens te versterken. Via de lokale radio van de “Meteor Crater” kwamen we te weten dat er in het museum een SubWay was. Reden te meer om rechtstreeks door te rijden. De spoorlijn was de volgende mijlen immers ook ver van gemakkelijk berijdbare wegen gelegen en we moesten met diezelfde wagen nog wel in LA geraken. Na 28 mijl kwamen we aan de historische plaats waar 50000 jaar geleden een meteoriet tegen een gigantische snelheid op de aarde is te pletter geslagen.

Na de korte uitstap en toch wel een smakelijk SubWay broodje bleven we in de buurt rondhangen. We begaven ons terug naar de spoorlijn en we spendeerden de rest van de middag in open woestijn, omringd door koeien en stieren die we op afstand hielden. Hoewel het op de foto’s warm lijkt, maakte de wind het echt wel onaangenaam. Eén van de verrassingen was wel een beladen kolentrein die ons tegemoet kwam, een niet alledaags zicht op deze lijn.

Na deze woestijnopnames stond er nog een lange weg voor de boeg. We moesten stilaan aan de terugreis beginnen denken en besloten dan ook om de nacht in Phoenix, AZ door te brengen. Van daaruit zouden we via de Union Pacific lijn terug richting Californië rijden. Dat is voor deel 4.

Lees ook:

  • Johan

    Mooie foto’s kerel.