Reisverslag deel 4 : Phoenix – Salton Sea – Cajon Pass

Na een autorit van 190 mijl kwamen we op zaterdag 3 oktober 2009 tegen middernacht aan in het zwoele Phoenix, AZ. We betaalden 90 dollar in de Quality Inn & Suites (na afpingelen). Op zondag stond de Gila Sub van Union Pacific op het programma. We zouden deze lijn volgen tot in Californië.

’s Morgensvroeg zetten we de terugweg verder richting Californië. Het zou nog een dik uur duren vooraleer we in het stadje Gila Bend aankwamen. Hier ontmoetten we voor het eerst de Union Pacific spoorlijn, de zogenaamde Gila Sub, ook Sunset Route genoemd. Er was wel wat activiteit te zien op deze zondagmorgen…Het bleek een enkelsporige lijn, maar met vrij veel sidings (waar treinen elkaar kunnen kruisen of inhalen). Op de meeste inhaalsporen stond een trein te wachten…Het nadeel was dan wel weer de harde wind, dat in combinatie met een heus woestijnlandschap maakte dat het niet het meest aangename weer was voor een digitaal fototoestel.

De eerste fotostop hielden we in Mohawk,AZ. Een vallei waar enorm vruchtbare akkers zijn aangelegd dankzij vele irrigatiekanalen. Het is immers een regio waar het amper regent en het meestal gewoon heet is. Dankzij de bergen waren we redelijk beschut tegen de wind, de hitte daarentegen was enorm…Echt lang moesten we gelukkig niet wachten op de eerstkomende eastbound…

Hier hadden we nog wat pech met kruisingen op de slechtst denkbare momenten. Door het feit dat we ook minstens in San Bernardino wouden geraken (360 mijl verder) konden we ook niet te lang blijven treuzelen op eenzelfde plek.

De volgende foto is dan ook al in Californië genomen, net over de staatsgrens met Arizona, meerbepaald in Ogilby. We bevonden ons in open vlakte en de wind blies hevig. De lucht was volledig met zand gevuld…

We kwamen ondertussen op een steenworp van de grens met Mexico, wat vooral opviel aan de grote aanwezigheid van Border Patrol. We passeerden enkele mobiele en vaste controleposten. Bij de vaste controleposten mag je er zeker van zijn dat je wordt tegengehouden. De grens zelf is trouwens heel goed zichtbaar, er staat een metershoge dubbele muur…

Ondertussen begon de avond al te vallen, we waren nog net op tijd aan de Salton Sea om de laatste foto’s met zonlicht te maken. Een doublestack stond er op een siding te wachten om de Amtraktrein richting Phoenix te laten passeren. De allerlaatste foto van de dag is er eentje waarbij we aan de oever van de Salton Sea stonden.

Hierna hadden we nog een tocht van een dikke 100 mijl voor de boeg. We begaven ons terug in de drukte van LA…

 

Maandag 5 oktober, Cajon Pass

De laatste dag van de vakantie was aangebroken. We besloten om die door te brengen langs de Cajon Pass. Een legendarische spoorlijn die San Bernardino verbindt met de San Gabriel Mountains. De pas bestaat uit drie sporen, 2 BNSF spoorlijnen en 1 is eigendom van Union Pacific. Het treinverkeer zou inmens druk zijn, maar dat viel tijdens onze aanwezigheid eigenlijk wat tegen. Qua fotopunten was de lijn ook wel vrij ontgoochelend, en ter hoogte van de Blue Cut bleek wel één grote verzamelplaats voor mannelijke prostituees (en wij eerst maar denken dat het railfans waren 🙂 ). Vreemde Amerikanen!

 

Tot zover het verslag van de eerste railfanning vakantie in Amerika, van 28 setepmber 2009 tot en met 5 oktober 2009. Ondertussen zijn we nog eens teruggegaan in september 2010. Meer daarover later!

Lees ook: