USA 2010 – deel 1: San Francisco – Columbia River Gorge

In 2010 vertrok uw webmaster voor het tweede jaar op rij naar de USA, om te genieten van het landschap en het eten, maar in de eerste plaats toch ook om de goederentreinen op de gevoelige chip vast te leggen. Onze vertrekplek was in San Francisco waar we eerst naar het Noorden reden richting de staat Oregon en Washington, vervolgens deden we Idaho, Montana, Wyoming, Utah en Nevada aan. Drie weken later zouden we terug aankomen in San Francisco.

Part 1: San Francisco – Columbia River Gorge

Op 13 september landden we rond de middag op de luchthaven van San Francisco. Het weer was zoals je altijd wel associeert met Californië: zonnig en warm! De eerste nacht logeerden we nog in een hotelletje in Geary Street. Al was het maar om een adres te hebben waar men achtergebleven bagage kan opsturen, niet dat dat al ooit gebeurd is. Dit gaf ons ook de gelegenheid om wat in de stad rond te kuieren, wat inkopen te doen en ook wat topografische atlassen te kopen van de staten die we zouden aandoen.

’s Anderendaags, zondag 14 september, maakten we van onze jetlag gebruik om ’s ochtendsvroeg op te staan. Het was amper 6 uur of we zaten al in het ‘Olympic Cafe’ een echt Amerikaans ontbijt te verorberen. Al die calorieën, heerlijk!

Eerste stop wilden we houden aan de San Pablo Bay, waar het spoor langsheen het water loopt. Naast de passagierstreinen richting Oakland en San Francisco, zit er ook wel wat Union Pacific goederenverkeer richting Oakland op. Eén probleem echter, het typische Californisch weer liet ons in de steek. Hierdoor verloor de ruwe kustlijn wel pracht en besloten we niet te veel tijd te verliezen en meteen door te rijden richting noorden. We hadden immers nog een grote afstand af te leggen richting de Columbia rivier.

Onderweg verlieten we Highway 5 om een spoorlijntje van de Californian Northern Railroad van nader te bekijken. Vanop de snelweg konden we een lokale goederentrein met gemak inhalen. We verlieten Highway 5 en konden via de oude snelweg de spoorlijn gemakkelijk volgen. We volgden de trein tot aan Lurline Avenue, tussen Delphos en Cortena. Hier ontmoetten de northbound en de southbound elkaar en werden goederenwagens uitgewisseld. Vervolgens keerde iedere locomotief met de opgehaalde wagens terug naar zijn stelplaats. We maakten een laatste foto in Williams, vervolgens stopten we nog eventjes in Delevan om een reserve locomotief van de Californian Northern Railroad te fotograferen in originele kleurstelling.

 

Na dit intermezzo vervolgden we onze weg richting Oregon. We overnachtten in de Dunsmuir Lodge, even voor Mt Shasta. Opvallend grote bedden, ongetwijfeld op athentieke manier vervaardigd. In de winter is dit een skioord, nu was het er eerder kalm. Een Union Pacific spoorlijn loopt er in de achtertuin, maar druk cargoverkeer was er niet. Dat merkten we maar al te goed ’s anderendaags. Eén Z-trein konden we zien rijden, maar dit was meteen de laatste van de dag, de lijn bleek tegen de grens met Oregon gesloten te zijn wegens onderhoudswerken. Hadden we dat maar eerder geweten toen we begonnen aan anderhalf uur wachten langsheen de spoorlijn in een bos, met ontegensprekelijke afdrukken van berenpoten in de zandgrond. Spannend!

 

De laatste mijlen in Californië heeft ons dus geen treinfoto meer opgeleverd. Had Oregon ons meer te bieden op dag 3? Om te beginnen niet echt. Je kan er natuurlijk blijven genieten van het landschap…Oregon had ons in eerste instantie veel water te bieden: Klamath Falls, de eerste grote stad die je tegenkomt langs Highway 97, is omringd door meren. Spoorwegactiviteit was er niet zo erg, er stonden enkele UP treinen te wachten, maar aangezien de lijn gesloten was, waren we niet zo happig om te wachten. We vervolgden onze weg dan ook verder richting het Noorden. Rond middernacht kwamen we aan in The Dalles, op de grens tussen Oregon en Washington!

Het was bijna middernacht en het eerste motel was volgeboekt. We reden verder richting het oude centrum en bij het volgende motel dat we probeerden, Oregon Motor, hadden we meer geluk. Een vriendelijke Indiër bezorgde ons de sleutel van een vrij oude maar degelijke kamer. De ietofwat speciale geur moesten we er maar bijnemen.

Dag 4 begon weer erg vroeg, nog steeds profiterend van de jetlag waar we geen moeite voor deden om vanaf te geraken. Om 6 uur reden we de Columbia rivier over richting Lyle. We zouden voor het eerst in de staat Washington fotograferen! Langs deze oever van de Columbia River ligt de enkelsporige BNSF-spoorlijn. Het weer was wisselvallig en dat zou de rest van de dag zo blijven. We probeerden enkele van de talloze fotopunten uit. Aangezien het een enkelsporige lijn betreft kan je niet echt druk verkeer verwachten. De overkant, de dubbelsporige UP-lijn had heel wat meer containertreinen te bieden, maar ligt dan weer in het net iets minder spectaculaire landschap. Keuzes moesten dan ook gemaakt worden en voor dag 1 werd dit alleszins de BNSF-spoorlijn:

 

Na een avondmaal bij Denny’s en een nieuwe nacht in de ‘Oregon Motor’ was het de bedoeling om opnieuw langs de oevers van de Columbia River te vertoeven, zij het ditmaal langs de Union Pacific spoorlijn. Het weer was er echter niet op verbeterd en een onderhoudsploeg op de sporen deed ons al het ergste vermoeden. We deden dan nog maar enkele pogingen langs de BNSF spoorlijn, al hadden we daar weer veel pech met wolken, en kick-ass treinen die je dan vanuit je wagen ziet passeren. De buit was dan ook maar magertjes tijdens de laatste uren lansgheen de rivier Columbia. We eindigden de fotografeertaak in Kennewick, nog een redelijk groot bolwerk van de BNSF. In Finley volgden we nog een rangering ter hoogte van een industrieterrein, waar er zelfs een filiaal van de Tessenderlo Group was gevestigd. Zo dachten we ook nog eens aan het thuisland ;-). Hieronder het resultaat van dag 2 langsheen de Columbia River.

 

We waren ondertussen toch ook weer enkele mijlen verder geraakt op onze roadtrip. Overnachten deden we in Connell, WA. De volgende dag stond immers een andere BNSF spoorlijn op het programma: de BNSF Pasco East main. Stay tuned for part 2!