USA 2010 – Deel 2 : Washington en Idaho (Sandpoint)

Na het verlaten van de Columbia River was het volgende doel de BNSF Pasco East main spoorlijn te verkennen. Eén van de bekendste fotopunten is daar Providence Hill. Na een overnachting in Connell, met gigantische gevangenis op de nabijgelegen heuvel, hoopten we op beter weer en toch ook wat meer cargo…

Zaterdag 18 september begon moeizaam…Het was al 9u voorbij toen we het motel verlieten. We beslisten rechtstreeks naar Providence Hill te rijden, toch nog een goeie 30 mijl verder. Ondertussen konden we ook de lijn wat verkennen. Tijdens de autorit kruisten we geen enkele cargo, en vooraleer we de eerste trein konden fotograferen op Providence Hill was er ook al een uur voorbij. De trein reed dan ook nog eens in de verkeerde richting. Nog een goed uur later hoorden we dan eindelijk wat gedonder aan de horizon, echt waar het enigste geluid dat er te horen was. Providence Hill is totnutoe dé stilste plaats waar ik ooit geweest ben! Het duurde dan nog een halfuur vooraleer de cargo uiteindelijk aan een slakkengangetje de lens voorbijgleed, en natuurlijk verloor de zon net op dat moment haar kat en muis-spelletje met de wolken…Maar ach, we hadden ons shot.

Hierna reden we enkele mijlen terug, om een van de typische graanliften als fotomotief te gebruiken. De lijn leek toch weer veel rustiger dan gedacht (density 5 my ass), maar de opnames die we er dan konden maken vielen al bij al wel mee. Mogelijkheden genoeg, maar je moet dus wel een trein hebben om er iets mee te doen. Een groot deel van de lijn was ook enkelsporig, wat de capaciteit enorm omlaag haalt. Tegen de avond begonnen er meer en meer treinen te rijden…We eindigden de dag opnieuw op Providence Hill.

 

Hierop volgde een autorit van een honderdtal mijl richting Sandpoint, Idaho. Sandpoint is een kruispunt van spoorwegen, en wordt zo ook de “Funnel” genoemd. Zowel de Union Pacific spoorlijn richting Noorden heeft er een aansluiting met Oreille Valley Railroad, alsook de BNSF heeft er een aansluiting met de Montana Raillink en heeft ook haar continentale lijn verder naar het noorden (Bonners Ferry) waar dan richting Montana wordt gereden. Voeg daar veel water aan toe, enkele mooie bruggen en een lekker weertje en je krijgt een schitterend visueel orgasme. In ieder geval, zoek op railpictures.net en je vindt wel wat aardige plaatjes voor Sandpoint.

Het avondeten was een snelle hap en daarvoor deden we deze maal beroep op Chili’s. Echt lekker eigenlijk. Vervolgens volgde nog een 40-tal mijl Highway 95 om uiteindelijk in Sandpoint te arriveren. Het was bijna middernacht toen we een hotel vonden, een soort lodge, alles in hout en nogal gericht op de skiërs, die rondom Sandpoint aan hun trekken kunnen komen. We polsten nog eens naar de weersvoorspelling en kropen het bed in…

’s Anderendaags begon met een “continental breakfast” (Bah, en de Amerikanen kunnen zo’n lekker vettig ontbijt maken) en vervolgens reden we richting het Pend Oreille meer, waar een knappe spoorwegbrug over het meer ligt. De Funnel…één van de drukste spoorwegknooppunten van Noord-Amerika was toch weer opvallend rustig op een zondagmorgen. De Amerikaanse economie draaide toch nog niet op zo’n hoog pitje zo bleek…Maar we kregen toch wel wat aardige treinen voor onze lens, zo’n kolentrein is altijd wel een lust voor het oog.

 

Na een tweetal uur hadden we het daar wel gezien, en besloten we de Union Pacific lijn richting Canada eens te gaan checken. Wie weet zouden we er zo’n rode Canadian Pacific locomotief kunnen fotograferen…De spoorlijn bleek dichte wouden te doorkuisen, gaf ons niet de indruk om drukbereden te zijn, maar bleek wel uiterst spectaculair. We zijn uiteindelijk ergens in the middle of nowhere uitgekomen waar het spoor enorm steil omhoog ging. Hoe machtig het daar niet moet zijn om zo’n kilometerslange cargo omhoog te zien kruipen…We beslisten om dan ook minstens 2 uur te wachten, maar helaas, het mocht niet zijn. Om het wachten nog wat pijnlijker te maken hoorden we in die tijd wel cargo-activiteit op de BNSF-lijn, die zowat enkele honderden meters van dit punt lag. Er rest enkel een zwart-wit opname van een spoor zonder trein…

 

Het was ondertussen al middag en we besloten dan maar richting Montana te rijden. Misschien hadden we daar meer geluk. In Bonners Ferry draaiden we rechtsaf, richting het oosten, richting de staat Montana! De rest volgt in deel 3!