USA 2010 – Deel 3 : Montana

Na een klein deel van Idaho te hebben bezocht, staken we op zondag nog de staatsgrens over in de buurt van Bonners Ferry. We hoopten niet alleen treinen te zien in de grootste staat van de USA, maar een mogelijk nog groter doel was het spotten van wilde beren. Het zou de staat zijn waar we constant op onze hoede moesten zijn!

Kootenai Forest

De eerste mijlen in Montana beleefden we in het Kootenai Forest op Highway 2. We volgden hierbij de BNSF Kootenai Sub en slaagden erin om een graantrein bij te halen. Het snelheidsverschil was opvallend klein, een foto-opname konden we de eerste mijlen dan ook vergeten. Door de vele bomen was het er ook verre van eenvoudig om een goeie stek te vinden. Het weer was trouwens erg donker en regenachtig.

Na een vieruurtje (lees: McDonalds) in Libby ruilden we Highway 2 in voor de 37, om de spoorlijn binnen het vizier te houden. Na een twintig mijn verlieten we ook deze Highway om een forest road te volgen die zowat parallel met de spoorweg liep, en dat voor de volgende 50 mijl. Dat zijn zo van die wegen waar je hoopt geen autopech tegen te komen: als je al mensen tegenkomt zie je ze gewapend met kruisboog de bosjes uitspringen richting hun pick-up truck. Erg vreemde sfeer! In het laatste licht van de dag konden we dan nog wel de eerder ingehaalde graantrein fotograferen.

 

Het werd al erg donker toen we terug bij de wagen kwamen, en de laatste mijlen op deze weg vergde toch wel opperste concentratie. Je zag onnoemelijk veel ogen glinsteren in de berm van de weg, allemaal hazen en herten die het geschikte moment afwachten om de weg over te steken. Ongelooflijk! En dan moesten we ook nog op zoek gaan naar een motel. Geen sinecure als je nergens een vorm van menselijke aanwezigheid tegenkomt. We waagden onze kans in Eureka en we hadden er geluk, een motel met een Subway. Ons ontbijt was al verzekerd!

’s Anderendaags was het een typisch Belgisch herfstweer. Koud, nat, wat wind. Het notificatielichtje op onze Kia Sorrento waarschuwde constant voor aquaplanning. Ideaal weer om onze regenoutfits uit te proberen! We verlieten Highway 93 in de buurt van Olney, reden onze 4×4 tot op een plek waar we enkel nog maar te voet verder konden, en trokken toen in onze regenkledij het bos in, tot we de spoorweg tegenkwamen. We installeerden onze camera op het statief, en dan wachtten we maar, en luisterden naar geluid van naderende cargo, naderende dieren,…maar het enige wat we hoorden was de regen die op de bomen viel. Na een uur hoorden we dan toch gedonder, en niet veel later kregen we een container/autotrein voor onze lens geschoteld. Maar dan brak er weer voor een lange periode stilte aan, en in onze verbeelding werden we ook meer en meer ingesloten door hongerige beren. Toen daarna een inspectievoertuig van de BNSF passeerde hadden we niet meer veel zin om te blijven wachten. Dit was immers een teken dat de lijn gesloten was voor alle treinverkeer.

 

Montana Glacier Park…Bear country

Wat we zoiezo wilden doen op deze vakantie was het Montana Glacier National Park bezoeken. Beroemd om zijn prachtige natuur en de vele grizzlies. Het was toen de laatste dag dat je de Going-To-The-Sun Road kon afleggen. Daarna ging de bergpas voor enkele maanden toe voor onderhoudswerken. We begrepen waarom. Via het Nationaal Park staken we op een wel erg schitterende wijze de Rocky Mountains over om in East Glacier uit te komen (including an Amtrak station!). We slaagden er in om bij valavond toch nog onze tweede trein van de dag te scoren, met de indrukwekkende Rocky Mountains op de achtergrond. Een mooie afsluiter van de dag (zie laatste foto vorige gallery). We vonden hierna wel niets meer om te eten, ondanks het toeristische karakter in het dorp sloot alles er weer erg vroeg…Ze mogen dan wel ‘the biggest purple spoon‘ hebben staan, iets deftigs om de innerlijke mensen te versterken hebben ze vooralsnog niet.

 

Maandag, cargodag?

De nieuwe week startte droog, met zonnige momenten. We waren op tijd op gestaan om de Empire Builder – de dagelijkse nachttrein van Portland/Seattle naar Chicago – te fotograferen. Het was omstreeks 9u toen de nachttrein ons in een deugddoend zonnetje ons voorbij reed, terwijl de Rocky Mountains hun best deden om de donkere wolken in de achtergrond te houden.

Hierna bleven we nog eventjes in de omgeving, maar naast een graantrein die we even later halt zagen houden in de omgeving van Browning, leek ook nu weer de lijn gesloten voor onderhoudswerken. We besloten dan maar om de gestopte graantrein terug in te halen, in de hoop dat die de volgende uren toch wel weer zou vertrekken (meestal wordt een sectie van de lijn voor hoogstens 2 uur gesloten). We ontmoetten op een gegeven moment zelfs enkele Engelse trainspotters die terugkwamen van de Montana Rail Link. Zij verwittigden ons dat ook op die lijn weinig treinen te fotograferen vielen. Nu trokken wij ons daar wel weinig van aan, de Montana Rail Link stond zoiezo op het programma en lag op de weg naar de kolenvallei van Wyoming. De graantrein fotografeerden we dan nog in het bijzijn van de Engelse collega’s, zij bleven echter niet meer wachten terwijl nog wel hoopten om een trein richting Browning te fotograferen. En zo geschiedde…Aan een slakkengangetje passeerde ons een intervorming, die even later ook zou moeten stoppen wegens onderhoudswerken aan een wissel. We maakten er dan ook een heuse fotoshoot van…

 

Platteland

We lieten de Rocky Mountains definitief achter ons en vertrokken richting de weidse vlaktes waar Montana zo om bekend is. Via Cut Bank (brug over de Cut Bank Creek) volgden we de BNSF’s Hi-Line Sub richting Shelby. In dit stadje takt de lijn af richting Helena, de hoofdstad van Montana, via de zogeheten Laurel Sub. In Shelby waren enkele rangeringen aan de gang met graanwagens, maar treinen stonden er niet meteen vertrekkensklaar. We volgden de Hi-Line Sub nog via Highway 2 tot we aan de horizon frontlichten zagen opdoemen. Niet dat je dan meteen hoeft te stressen…Dankzij het uitgestrekte landschap en de snelheid van de cargo heb je nog gemakkelijk een kwartier de tijd om je positie in te nemen!

Het treinverkeer begon wel op gang te komen, helaas zoals zo vaak, begon de zon onder te gaan. We reden terug naar Shelby, nuttigden een avondmaal in de plaatselijke diner, en vervolgden onze reis naar Helena, de hoofdzetel van de Montana Rail Link spoorwegmaatschappij!

 

Montana Rail Link

We ontwaakten in de hoofdstad van Montana en begonnen de dag met melk en donuts. De hoofdzetel van de Montana Rail Link is  in Helena, en waar kan je dan beter aan first-hand informatie geraken? Zo gezegd, zo gedaan en bij het depot gaan navragen wat we vandaag zoal konden verwachten van treinverkeer. We bleken op een goed moment te zijn aangekomen! De tunnel op de Mullan Pass, op de toevoerlijn van en naar Helena ging om 12uur terug opengaan nadat er de voorbije 3 dagen onderhoudswerken werden in uitgevoerd. Er zouden in de namiddag dan ook drie treinen doorrijden. Mooie vooruitzichten en toch nog de nodige tijd om op verkenning te gaan!

Het was bijna 14u toen we eindelijk in de verte het geclaxonneer van locomotieven hoorden. Beetje jammer dat de BNSF machines op kop zaten, en ook wat extra jammer dat ze de tweede trein tegelijkertijd met de eerste meestuurden. De eerste poging om Montana Rail Link machines op kop van een trein te fotograferen was bij deze dus ook mislukt. Maar toch niet ontevreden van de opname, waarvan je de video-versie trouwens op YouTube kan bekijken!

De overige treinen fotografeerden we in de buurt…Het licht wou weer niet helemaal meespelen, Montana Rail Link ook niet trouwens. De rest van de treinen werden allen door BNSF machines gesleept. We waren dan ook genoodzaakt om Montana te verlaten zonder een deftige foto van de Montana Rail Link!

 

Maar niet getreurd, het hoogtepunt van de vakantie was nog niet bereikt: de kolenvelden van Wyoming! Stay tuned for part 4!