USA 2010 – Deel 4 : Wyoming

Na de lichte ontgoocheling in Montana volgden we Highway 90 tot in Billings, MT. Voor het eerst deze vakantie zagen we een line-up van kolentreinen, weliswaar in een vorming. Maar we waren op de goeie weg, het volgende doel was namelijk het “Powder River Basin”, één van de speelterreinen van miljardair Warren Buffet. De man die trouwens ook BNSF heeft gekocht, u ziet weldra waarom dat niet onlogisch is.

Vanuit Billings reden we recht naar het zuiden via Highway 90. We volgden hier ook de BNSF spoorweg die Billings, MT verbindt met Gillette, WY, dat net ten noorden van de uitgestrekte open koolmijnen gelegen is.

We moesten tanken in Shendan, waar we een graantrein richting Montana zagen voorbijkruipen. Eentje dat we wel met gemak konden voorblijven en ons nog de tijd gaf om rustig een punt te zoeken. We slaagden erin om deze op relatief korte termijn 3 keer te fotograferen. De opdrukkers van deze cargo zouden ook gebruikt worden om een volgende kolentrein de helling mee te helpen bedwingen. Het werd een aardig drukke namiddag dus!

 

We wilden natuurlijk ook nog in Gillette geraken die dag. We fotografeerden nog een ‘mixed freight’ (geen denderende foto en dus niet gepubliceerd) en volgden dan de Big Horn Sub, BNSF’s sectie tussen Sheridan en Gillette, via de Ulm Road, een onverharde weg van 50 mijl lang. Ongelooflijk hoeveel fotomogelijkheden je hebt, spijtig genoeg is er gewoon veel te weinig treinverkeer om al die punten ook uit te proberen, en dan zeker niet als vakantieganger die een fototour van 7000km lang heeft uitgestippeld voor een vakantie van 3 weken. We konden op deze prachtige lijn slechts één kolentrein fotograferen vooraleer het te donker werd…


Powder River Basin

Na een stevig ontbijt in de ‘Village In’ (aanrader), begonnen we onder een grijs wolkendek aan de kolenvallei bij uitstek. De verwachtingen waren erg hoog gespannen, en ook het weer zou in de namiddag omslaan naar helder blauwe hemel en aangename temperaturen!

Via onverharde wegen volgden we de Powder River Sub richting Bill. Het was wel wat zoeken, enkel gewapend met een atlas in de hand, omdat je hier niet zomaar overal het spoor kan volgen. De spoorlijn ligt immers vaak op terrein van de kolenmijnen zelf, waar een gewone sterveling niet kan komen. Verkeersborden wijzen er ook op dat dynamietexplosies mogelijk zijn en dat het op sommige wegen verboden is om te stoppen.

Zo vroeg op de dag bleken veel treinen nog geladen worden in immense laadinstallaties. Het is een eenvoudig principe, de hele trein rijdt er stapsgewijs doorheen en anderhalf uur later kan de cargo de hoofdlijn op en richting bestemming denderen. De eerste mijlen volgden we de Timber Creek Road, waar we al snel prijs hadden met een kolentrein richting Gillette. Het leuke is ook dat je hier nog vaak locomotieven tegenkomt in de oude kleurstelling, zowel van BNSF als Union Pacific.

 

We reden verder richting Little Thunder. Ook dit is weer een belangrijke kolenhub langsheen de lijn. Twee beladen treinen stonden vertrekkensklaar terwijl twee onbeladen treinen de siding binnenreden. En dat allemaal op een moment dat de zon definitief door het wolkendek heen brak. We volgden eventjes de rangeerbewegingen maar toen we zagen dat meer en meer volle kolentreinen de vallei verlieten, gingen we terug langsheen de hoofdlijn staan.

 

Logan Hill

In de namiddag bereikten we een fameuze helling langsheen de River Powder Sub. Laat daar ook nog eens een leuke bocht in liggen en je krijgt een redelijk bekend fotopunt zo bleek achteraf. Logan Hill was een plezier voor het oog, en voor het oor. Treinen van meer dan 100 wagens kruipen letterlijk de helling op, het uiterste wordt gevergd van de locomotieven om hun trein in beweging te houden. Naarmate de zon zakte, gingen wij ook verder hellingafwaarts om wat andere punten te proberen…dat maakte de terugtocht naar de wagen in het donker wel wat onaangenamer. Je moet weten dat we al een adder hadden zien liggen in de grond…Uiteindelijk slechts één keer opgeschrikt door een stinkdier dat net voor onze neus wegschoot, gelukkig hield hij zijn staart omlaag!

 

Slapen deden we die dag in de buurt, in Wright, zodat we ’s anderendaags nog wat van de lijn konden genieten.

 

Bill

In alle vroegte reden we richting Bill, niet dat je je meteen een dorp moet voorstellen, er staat éénn huis, een school, er is een winkel en een U.S. Post Office. Maar er liggen ook een 15-tal opstelsporen van BNSF en Union Pacific. Het was hier constant een af-en aangaan van cargo’s. Fotogeniek misschien niet zo meteen, maar het is prachtig om alleen al die bewegingen te aanschouwen. We fotografeerden wat in de buurt, maar later reden we nog verder richting het zuiden, om dan ook de Powder River Sub te verlaten. We fotografeerden nog een cargo in Lost Springs, dat welgeteld 1 inwoner telt! Hierna reden we verder in de richting van Glendo State Park. Het geluk dat we vorig jaar misten kregen we nu wel dubbel en dik terug: een cargo met een “Warbonnet” op kop, de gehele ‘engine consist’ bestond uit locomotieven met nog de oude Santa Fe schildering, dit was zelfs meer dan dat we in onze stoutste dromen wensten.

 

Medicine Bow

Vooraleer we letterlijk konden gaan dromen moesten we wel nog mijlenver rijden. Het oorspronkelijke plan was om in een motel in Laramie te overnachten, wisten wij veel dat er die avond een football-wedstrijd gepland stond. Alles volgeboekt natuurlijk. Uiteindelijk tegen middernacht in Medicine Bow aanbeland, waar we net één van de laatste kamers hadden. De overige kamers waren bevolkt door jagers, zo merkten we ’s anderendaags.

Het leuke was dat we pal naast de transcontinentale Union Pacific lijn zaten. En van meet af aan was er veel activiteit te bespeuren! We moesten dan ook niet ver rijden om onze eerste cargo’s te fotograferen. De eerste opnames werden op een boogscheut van Medicine Bow gemaakt, langsheen Highway 30.

 

Fort Steele

Het volgen van de spoorlijn bracht ons bij Fort Steele. Opgebouwd in 1868 om de Union Pacific spoorlijn te beschermen tegen aanvallen van de Indianen. Gevechten zijn er echter nooit geweest, en het fort werd na enkele jaren ook al weer verlaten. Uiteindelijk is heel de boel in vlammen opgegaan, zodat er nu enkel nog wat funderingen zijn terug te vinden. We beperkten ons dan ook vooral op het vastleggen van het treinverkeer…

 

Into the desert

Het was namiddag, we voelden de grens met Utah dichter en dichter komen, maar Wyoming had ons totnutoe zo bekoord dat we nog eventjes alles uit de kast wilden halen! Na een snelle stop in de Tacos Bell van Rawlins volgden we nog eventjes Highway 90, om deze dan ergens in het midden van de woestijn te verlaten, op goed geluk.

 

En dan zat de dag er weer op…’s Anderendaags zouden we de grens met Utah oversteken!